زندگی مرا ارضا نمی کند...من به فوق می اندیشم..
من از خاکی بودن نمی ترسم..از عمق مرداب می ترسم..
زندگی کوچک نیست...من کوچکم..می خواهم بزرگ شوم و سر شاخه های درختان را بگیرم...
می خواهم از عمق کوچک انسانها در این زندگی بزرگ رها شوم و به اوج
پلکان برسم...حتی اگر صدایم کنند بر نمی گردم.
آخ...که گاهی گلویم مرا از حرکت باز می دارد و باز من می مانم و یک پلکان خاطره...
عراق ـ اربیل
۲۰۰۸/۶/۱۷
پسرم " یاشار " در ۱/۵/۲۰۰۸ بدنیا آمد.
دستانت را به دستم بده...از من نهراس.با تو بوده ام و هستم و می مانم همانطور که تو گفتی...
تو گفتی و من شنیدم.با هیچکدام از حرفهایت مخالفتی نکردم چون تو اینگونه دوست می داشتی..
دستانت را به دستم بده...چشمانت را بربند و در رویای امید غرق شو...!نترس من همان خواهم گفت
که تو میخواهی.دستانت در دستانم ناشناس نیست و من همانگونه آنها را می فشارم که لذت لمس
یک گل در نسیم است...
دستانت را به دستم بده...چشمانت را بربند و خود را در آزمون دوستیمان رها کن.من تو را خواهم دید
و از دیدنت یک گل رویایی را بر مژگان زیبایت تزیین خواهم کرد...مرا دوست میداری..می دانم.
دستانت را به دستم بده...و هر چه می خواهی بگو.من دستانت را خواهم گرفت و با چشمانم و لمس
دستانت به تو خواهم گفت که:دوستت دارم.دستانت را می گیرم و لبانم تو را زمزمه خواهند کرد...!
۲۰۰۸/۴/۱۸
اربیل ـ عراق
وسنگریزه های کف رود بر هم انباشته شده...دریا را در نوردیدند و آنجا در هیاهوی ازدحام گم شدند.
و آرزوی محال بازگشت به رود را داشتند ولی افسوس...دریا آنها را به هر جا می برد الا رود...!
ماهی آزاد که در قید هیچ زمان و مکانی نیست ...سنگریزه ای را بلعید و با خود به سرچشمه رود برد!
و ماهی در سرچشمه زندگی را وداع کرد و سنگریزه که به زندگی امیدوار بود پس از مرگ ماهی آزاد
زندگی دوباره یافت و به یک سنگریزه طلایی کوچک تبدیل شد...!
۲۰۰۸/۴/۸
اربیل ـ عراق
صدای خورشید
در نگاهم پیداست
در فروغ صبحدم!
عقربکهای زمان چه تند می گذرند!
و من در سنگر سایه
می دانم
رهایی از تو شاید
مرگ بی پایان است
آه...ای زمانه...
۱۳۷۰/۶/۳۰
ایران
تقدیم به:ف
آسمان داشت با دریا حرف می زد...می گفت:ای کاش من هم مثل تو همیشه آبی بودم...
آخه گاهی رنگ آبیم کم میشه....گاهی رنگ ندارم.
دریا خیلی غمگین شد. از ناراحتی بخار شد و آسمان از بی کسی گریست و قطره قطره دریا شد و
زمین تمام غم آنها را در خود پنهان کرد...
و از اعماق ریشه دست به دعای آ سمان شد!
عراق ـ اربیل
۲۰۰۷/۱۰/۳۱
پنجره ای در خانه ام گشوده ام تا بهار را دعوت کنم!
پیچک ها را به سبزینه های چارچوب پنجره ام ببافم! درهای بسته را با قدرت هر چهار عنصر حیات
می گشایم! تا تو بیایی و من تو را بر بلندترین رویای بهاری میهمان خانه دلم کنم...!
۲۹/۵/۱۳۸۶
اربیل ـ عراق
دیر زمانی است که خدا یادم رفته...دیر زمانی است خود را فراموش کرده ام...
احساس خالی بودن می کنم...نمی دانم...نمی دانم....
و اکنون...زندگی می کنم تا به خدا برسم...به عشق..به محبت..به اصل...
اکنون شادم. خدا را دیدم و بوییدم و بوسیدم. می مانم و عشقم را تماما نثار خداوند می کنم
و او مرا یاری می دهد...می دانم...می دانم...
او مرا به سوی خود می خواند و من می روم تا بمانم...!
۱۹/۱۱/۲۰۰۷
اربیل ـ عراق
چشمانت دریاست و من بر موج خروشان اشکهایت بسوی ساحل سرد می روم! مرا از خود مران و با
اشکانت بیمارم نکن...! دستانت را دوست دارم. به دستانم که نگاه می کنم ترا می بینم با همان خنده
بلند...و من موج بلندت را دوست دارم. از خود می پرسم که چرا من و تو و جدایی بس کودکانه از خفقان
کلمات دیگران حسود...!!
من اگر تو را دیدم برای دیدار نبود برای ماندن و بودن بود و تو هنوز کودکانه مرا از خود می رانی و مرا در
پندار یک دوستی در اندیشه یک ساحل سرد و خشک بر جای می گذاری!!
غمناکی... و غم خود را از من می دانی و مرا مزاحمی بس لجوج ولی دوست داشتنی می پنداری...
اگر این نیست...چرا می گویی دوستت دارم...؟!
۶/۹/۱۳۷۸
ایران
در خیابان می گشتم . خیابانهای زیبا را دور می زدم. در کنار خیابان ناگه چشمانی درشت و مظلوم
مرا می نگریست!! ناگاه در جایم خشکم زد ...نه یارای آن داشتم که بروم و نه بمانم! مانده بودم چه کنم؟
با خود گفتم:می مانم تا چه می شود!! دل به دریا زدم و من هم به آن چشمان زیبا نگریستم. دیدم برایم
سر می جنباند! و نگاه از من بر نمی دارد. در چشمانش اندوهی خسته و نالان بود. معلوم بود از دست
زمانه خیلی کشیده است.شاید می خواست حرفی بزند ولی نمی توانست! حتی یارای حرکتی اضافه
هم نداشت! من از نگاهش اندوهش را خواندم و برایش دل سوزاندم. با نگاه به من می گفت:مرا به خانه
ببر و خلاصم کن...رهایم کن...نجاتم ده...کمکم کن...!! و من چگونه می توانستم او را به خانه ببرم؟
افکار من و او در هم گره خورده بود و فکرمان برای فرار له له می زد...!!
که ناگاه چوبی بس سنگین بر کمرش فرود آمد و دیگری بر گردنش...!! نعره ای از درد کشید و من به خود
آمدم...!! و او گاری را محکم کشید و لا به لای ماشین ها گم شد...!!!
۲۷/۱/۲۰۰۷
اربیل ـ عراق
اگر لحظه ای در کنارم بمانی..تو را خواهم بویید
و از بوییدن تو نرگسهای رویایی را بر موهایت گلچین
خواهم کرد و گل سرخ را بر لبانت خواهم چکاند
و دستانت را در گلدانی ابدی خواهم کاشت و با
اشکانم آنرا آب خواهم داد.مباد که از دستانت خاری
بیرون جهد و مرا آشفته سازد که این بار دیگر گلدان
را خواهم شکست...
اردیبهشت ۱۳۷۵
ایران
تقدیم به: ف...
یکروز تنها بودم.در جمع بودم ولی تنها. زندگی تکانی خورد و تو آمدی! تنها نبودی..دیگران نیز آمدند همه
از یک رنگ...ولی در دل هر کس از رنگی..نقاشی قلب می کرد!!
کارم با تو بسیار بود و تو مغرورتر از دیگران...رنگ دلت رنگ ثابتی نبود! حتی نقاشی ماهر هم نمی
توانست آنچه تو می خواهی را بسازد..حتی با در آمیختن رنگها...
و تو...بهانه ات رنگ دلخواهت شد!! انگار فقط تویی که می بینی...انگار دیگران بی بهره اند.. یا نمی
دانند.زندگی برای تو چهارچوب خیال بود و تو بیهوده می اندیشیدی!!
در خیالت شاهزاده بود و اسب سفید بالدار و ....ولی خیال بود...رویا بود...خوابی خرگوشی بود...
دیگران تو را نمی ستودند...دوستت نداشتند...به ظاهر با تو بودند ولی در پس پرده تو را نکوهش می
کردند..دوستت نداشتند...از اول هم نداشتند و من ماندم و یک دنیا حرف...یک دنیا نصیحت و یک دنیا
ابهام...!! دیگران را به کناری زدم و با غرورت دوست شدم!!!ولی ای کاش نشده بودم. احساس می کنم
اولین بار است در زندگی عقب ماندم.فکر نمی کردم اینقدر ساده باشم...ولی گول خوردم و اکنون در
راهی مانده ام که غرورت مرا می شکند و روزی تحملم را تمام می کند...
هنوز هم دیگران بر من هجوم می آورند و هنوز کسانی حرف تو را می زنند... ولی نه به نیکی...!!!
و مرا در آن آزمون شکست خورده می پندارند.نمی دانم اینهمه آگاهی را از کجا کسب کرده اند!!!
ولی پشیمان نیستم...ناراحت نیستم...شاید به ظاهر کمی دلگیر هستم ولی دارم کم کم فراموش
می کنم.انگشتانم دیگر بیهوده حروف را حک نمی کنند!! نمی دانم چرا این خط بریده شد؟ این را می
دانم که تو در اشتباهی...تو بیهوده خط را گسستی...بی بهانه.حتی نگفتی برای چه؟
هر چه گفتند و شنیدی من آن نبودم. همان بودم که گفتم و هستم. نه خیال باطلی داشتم و نه عملی
خلاف. از این بابت راحتم و خوشحالم. ولی تو یک طرفه فکر کردی و بعد عمل کردی........
بعضی وقتها پیش خود می گویم:بروم و تو را با دیگران بیهوده گو تنها بگذارم. دیگرانی که برایت عزیزند
و تو هیچ نمی دانی. تو خبر نداری که آنها در دل چه دارند. با غرورت می آیی و می روی و هیچ نمی
دانی!!! من هم نمی دانستم ولی اکنون می دانم.ولی هیچ وقت افکار دیگران را در مورد تو تایید نکردم
و فکرم هنوز برایت دل می سوزاند و باز من می مانم و هزاران فکر با من است و دیگر هیچ.....!!
۱۷/۸/۲۰۰۷
اربیل ـ عراق
در دستانم چوبی است بس خشک ... در سر چوب اهریمن همیشگی خاک
در دلم یک پندار نیک و شاد... در پندارم هزاران حرف خموش
اگر جوابم کردی نرنجیدم...اگر نگاهم نکردی نترسیدم. در دلم اشکی بس بزرگ دریا را به مبارزه
می طلبید!!
وقتی نگاهت می کردم... کسی یارای آن نبود که بگوید تو خوب نیستی.انگار فقط در بین دهها چشم
فقط دل من است که می بیند!! اگر نیروی تنم را بر چوبه اهریمنی خاک فشردم فقط برای زندگی بود..
فقط برای بودن و ماندن...
اگر بر دیوار سیمانی ناتمام یک کلبه مطلب نوشتم... دلم گفت و من یارای مبارزه با آن را نداشتم...
ولی امروز که تو نبودی صدای ضربان قلبم را حتی بر روی چوبه اهریمنی احساس می کردم و خاک
را شاهد می گرفتم و خدا را گواه و دیگر هیچ...
آخ... که اگر وقتی بود و من یارای زبان گشودن... که چها می گفتم. آنقدر بلند می گفتم که حتی
دیوار سیمانی دیگر در پناه کلبه نمی ماند و نوشته هایم را بر همان خاک زندگی بذرافشان می کرد!!
۱۳۷۶/۳/۱۶
ایران
از کوچه ما که می گذری سردی نگاهت بر روی کوچه می ماند و می ماسد..!!
و در انتهای کوچه دوباره گرمی کوچه و گم شدن تو ...
تو می روی تا یک روز دیگر...صبح نه چندان زود که دوباره بگذری و همان لبخند و همان نگاه و همان کوچه
و از دیدار من و تو یادگارترین نگاهها بر روی تک تک خانه ها می ماند و دیگر نمی ماسد...!!
کوچه وقتی که می گذری دیگر سرد نیست... وقتی که نیستی سرد است...
و من دستانم را برای گرم شدن تمامی کوچه به رویت باز می کنم..!!
۱۶/۵/۱۳۸۳
ایران
.jpg)
و من از پناه قبله...یک نفس به جان رسیدم.و درون جسمم یک طپش ز قلبم..یک نگاه ز عشقم..باز تو را
دیدم.نگاهم به چشم نبود.. تصویر نبود و یا عکسی از خیال!
نگاهم را با تکانهای قلبم دیدم... شنیدم... بوییدم... و همانگاه تو را دیدم!
در آسمانی ... در زمین ... در هر جایی که نامت جاری شود.نامت یادگاری نیست ... دفتر خاطرات نیست
و یا تصویری از گذشته...!
تو همانی که هستی... تو در حالی و خواستنت برای آینده. تکرار نامت لرزه بر جسم خاکیم می نهد و
دستانم بسوی تو روان خواهد شد!! مرا بپذیر و گناهانم را ببخش...
۵/۸/۲۰۰۷
اربیل ـ عراق
باران می بارد و تداوم آن اعصاب را می شورد!باران می بارد و من می مانم و یک دشت عظیم تا کنار خط سیاه!!
باران می بارد و زن باران اعصاب را می روبد...!هوهوی زن باران.. رقص باران در باد است..!
و پسر باران بر سر پدرش صاعقه می کوبد..!!و باز من می مانم و این خانواده خیس و ترس..!!
و ای کاش باران زن نداشت و پسری بنام صاعقه!
و باز قدم زدن در باران آرام و لطیف مرا بیاد یک روز پاییزی می اندازد و دوباره....
باران می بارد و افکار خوبم را تقدیم زن باران می کنم..!!
۲۹/۱۰/۲۰۰۶
اربیل ـ عراق
من همانم که دیدی و بوییدی و آن نیستم که گفتند و
شنیدی...هر چه گفتم همانم و بس...
حال خود می دانی و من تنهاییم را با تنهایی به انتظار
می نشینم تا تو بگویی و دیگر هیچ...!
۶/۹/۱۳۷۸
ایران
فوران هوس یک دانه..خاک را بشدت ترکاند و سبزه از اعماق تاریکی بسوی روشنایی
و عشق آمد!
خود را تسلیم خورشید کرد و خورشید هم عشقش را تماما بر او تاباند...!
سبزه بارور نشده خشکید!! از تابش عشق به انتها رسید و نابود شد...!در آخرین
لحظات خاطراتش را برای دوستش در اعماق خاک گفت!
و دانه دیگر ندانسته عاشق خورشید شد و دوباره هوس یک دانه وترکیدن خاک...!!
۱۹/۲/۲۰۰۷
اربیل ـ عراق
حرف خواهم زد از سکوت... سکوتی که در ان احساس
ترد گلو خوابیده است...!!
و من ان تردی گلویت را... در دریای چشمانت شناور
یافتم...!!
۱۳۷۰/۸/۱۱
ایران
ساعت از ۱۲ گذشته است و من هنوز در پندار یک حرف سنگین مانده ام!!
عقربکهای ساعتم نیز کند شدند...! زمان از حرکت ایستاد و من تنهای تنها بودم و یک خانه سکوت...
خانه ای که از برای من امشب بزرگ است!! و من.. کوچک در پهنای دیوارهای دوخته به هم!! زمانه می گذرد و ما هم...و هنوز من هستم و من... و ساعت...
ای زمان از دست رفته.. ای زمان انتها.. و ای زمان محدودیت...ای کاش افکار به زمانه پیوند نداشت و فکرم دیگر ساعت را حک نمی کرد!!
ای کاش زمان ایستاده را کنار دشت خیال می گذاشتم و بر پهنه یک دیوان از اشعاری نو خط قرمز می کشیدم و دیگر زمانه نبود.. ساعت نبود.. محسور کردن نبود.. رنج نبود و خیال یک پیام از نوع انتظار...!!
۱۶/۷/۲۰۰۷
اربیل ۱۲ شب
اه. ..شبنم چه سرد است و من در گرما می سوزم و تو همچنان نگاهت سرد است.
نگاهت نمی کنم... چشمانم یخ خواهند بست..! می مانم تا چه وقت نگاهت را در گرماگرم این تابستان داغ گلچین کنم و خود را قربانی یک شبنم از نگاهت می کنم...!
۷/۷/۲۰۰۷
اربیل
ای وطن.. ای همه هستی من...کردستان.
با تو می مانم. وهستم تا تو باشی. تا باشی که من در چپاچپ یک گذر یاد تو را گلچین کنم... ببویم...بخوانم و با رویای تو جان دهم.
امید من دوست داشتن ابدی تو خواهد بود و من عشقم را تماما نثار سنگ سنگ خاکت و رنگ رنگ فصولت می کنم...
۱۲/۶/۲۰۰۷
اربیل
وقتی برایم می خندی دلم موج بر می دارد و ارامش ندارم...اهسته بگو دوستت دارم ولی نخند فقط بگو...!!
اگر دریاها را جدا کنند و من نتوانم با لبخندت ارام شوم...طوفان می شوم و دیگر ارامش را زمزمه هم نخواهم کرد...
فقط تو را با امواج بلند و بلند می خوانم! حتی برای فرود امدن عجله نخواهم کرد و حتی برای بازگشتن به دریا...!!
۱۲/۱۷/ ۱۳۷۵
ایران
و من این بنای سیمانی را بر روی خاک نهادم و از سیمان و گچ و کاشی و بلوک پا در گلی نهادم و قدم دوم را روی سنگ...!
پای اولم جا ماند! و من ماندم و یک جوراب خیس و کفشی که هنوز روی سنگ است...!
و فکر کنم هنوز باران می بارد ...!
و فکرم هنوز برای یک اسفالت داغ له له می زند...!
۱۱/۱۰/۲۰۰۶
اربیل
نگاه
نگاه ژرف تو مرا غرق کرد و من در تلاطم امواج چشمانت به قعر رفتم دستانم را برای نجات همچون تمامی عکسهایی که دیده بودم به بالای اب رساندم ولی افسوس ...
موج .. عکس دستم را پریشان کرد و من ماندم و یک دنیا موج و تو هنوز مرا می نگری امواج مرا خواهند بلعید و تو همچون قابی مرا در خود داری ....
نگاهت زندگی من است . و چشمانت را بربندی خواهم مرد .. مرا به گرداب حرفهایت نکشان.
فقط نگاهم کن و بس .. زنده می مانم .ایا روزی هست که بتوانم به پریشانی موهایت برسم ؟
وسبزینه های چشمانت را برگ برگ درختانم کنم ؟
نمی دانم ... هنوز امواج بلندند و باز من می مانم و یک موج بلند ....
۶/۷/۲۰۰۷
اربیل
